Je bent op deze pagina:
.....Wat een intens genot om op het strand te staan en uit te kijken over de zee. De voeten in
het zand, de wind door de haren, de meeuwen hoog in de lucht. Het strand dat overgaat in het
water, de golven die daar breken, de zee, die haast eindeloze zee… Zoveel ruimte, zover om
te kijken. Hooguit een paar bootjes die tussen ons en de horizon in varen. En hoever we ook
reizen, de horizon schuift gewoon met ons gezichtsveld mee.
Het leven is zo kostbaar en tegelijk voor de meesten van ons zo vanzelfsprekend. We leven
van dag tot dag, vinden het de normaalste zaak van de wereld dat we ’s avonds gaan slapen
en de volgende dag weer onze ogen opendoen. Dan leven we die nieuwe dag weer met onze
routines en gewoontes, totdat we weer gaan slapen en weer wakker worden. De horizon blijft
even ver weg, onze veiligheid lijkt oneindig...
Behalve wanneer we getroffen worden door ernstige ziekte, door lichamelijk of geestelijk
lijden, door pijnlijke gebeurtenissen of het verlies van geliefden. Of heel intens: wanneer we
zelf getroffen worden door het bericht dat we ongeneeslijk ziek zijn en niet zo lang meer te
leven hebben. Op die momenten zullen we ervaren dat de horizon voor ons snel dichterbij
komt. Voor sommige mensen zal dat een troost zijn, omdat het leven teveel pijn doet.
Voor anderen is het beangstigend, omdat er nog zoveel is om voor te leven. Maar je kunt er niets aan veranderen, het is nu eenmaal zo. Het is een feit, voor jou is dan de reis naar jouw horizon begonnen. Een reis waarvan je tevoren geen beschrijving krijgt. Een route waarvan je geen bijzonderheden kent. Alleen de bestemming is duidelijk. De horizon komt dan naderbij, langzaam zal het beter zichtbaar worden. Zo gaat het verder, tot vlakbij de horizon…
Daar zul je zien dat het geen eind bestemming is. De horizon is gewoon een grens die iedereen moet passeren. De keuze die we in ons leven hebben gemaakt bepaalt dan het vervolg. Voor degene die de juiste keuze heeft gemaakt geen triest einde, maar een prachtig nieuw begin...
In dit boekje wil ik proberen om je mee te nemen naar die plek, tot vlakbij de horizon. Niet om je angstig te laten zijn, maar juist om te laten zien dat er niets is om bang voor te zijn. Wat jouw omstandigheden ook zijn, wat jou ook is overkomen, je kunt nu, op dit moment je angst voor het onbekende vaarwel zeggen.
Je zult merken dat we ondanks ziekte, nare omstandigheden of ander lijden toch gewoon verder kunnen leven met vrede, liefde en blijdschap in ons hart. Ook ik ben namelijk al aan mijn reis begonnen. We kunnen samen verder gaan. Samen uitzien naar wat nog gaat komen: Liefde, geloof, vrede, hoop, ja zelfs blijdschap, ongeacht onze omstandigheden.
Ga je mee tot Vlakbij de Horizon…?
(ISBN nummer: 978-
